Zapomniany sąsiad sanktuarium – Dwór w Dąbrówce Kościelnej

Dąbrówka Kościelna kojarzona jest niemal wyłącznie z monumentalnym sanktuarium i rzeszami pielgrzymów. Tymczasem u podnóża kościelnego wzgórza, nieco w cieniu wielkiej historii religijnej, stoi budynek, który przypomina o dawnych właścicielach ziemskich tych terenów. To skromny, ale historycznie cenny dwór z końca XIX wieku.

Budynek dworu (oznaczony jako dom nr 1) znajduje się po prawej stronie drogi, tuż przy wjeździe do wsi od strony Kiszkowa. Stanowi on pozostałość dawnego założenia dworsko-folwarcznego, które niegdyś funkcjonowało w północnej części osady.

Architektura i wygląd

Dwór został wzniesiony około 1880–1890 roku. Jest to budynek:

• Parterowy i murowany, nakryty klasycznym dachem dwuspadowym z poddaszem.

• Siedmioosiowy, z charakterystycznym, nieznacznym trójosiowym ryzalitem w części środkowej fasady.

• Z półkoliście zamkniętym wejściem głównym, do którego prowadzą schody.

Elewację zewnętrzną, choć mocno nadszarpniętą przez czas, osłaniają dwa potężne, okazałe kasztanowce rosnące przed frontem budynku. Co ciekawe, jest to jedyny dwór na terenie gminy Kiszkowo, który nie posiada parku w swoim bezpośrednim otoczeniu – zachowały się jedynie niewielkie pozostałości zieleni na północ od budynku.

Właściciele i majątek

Historia dworu splata się z losami rodów szlacheckich władających Dąbrówką Kościelną:

• W XX wieku wieś należała najpierw do rodziny Ciechowskich, a następnie do Dąbrowskich.

• W 1930 roku majątek był własnością Władysława Janusza Dąbrowskiego.

• Według ksiąg adresowych z 1926 roku, dobra te liczyły około 210 hektarów.

Dwór dzisiaj

Obecnie budynek pełni funkcje mieszkalne. Choć układ przestrzenny dawnego zespołu folwarcznego uległ całkowitemu przeobrażeniu, dwór nadal stanowi istotny element krajobrazu wsi, przypominając o jej rolniczych i szlacheckich korzeniach.

Wizyta przy dworze to doskonałe uzupełnienie spaceru po Dąbrówce Kościelnej. Po odwiedzeniu sanktuarium warto zejść w dół wzniesienia, by przyjrzeć się tej neoklasycystycznej bryle, która przez lata była centrum zarządzania tutejszymi dobrami ziemskimi.