Pozostałości cmentarza ewangelickiego w Skorzęcinie

Samotna brzoza i duchy przeszłości: Cmentarz w Skorzęcinie

W samym sercu Puszczy Zielonka, przy polnej drodze z Karłowic do Kowalskiego, natura powoli zaciera ślady po dawnej wsi Skorzęcin. Dziś to miejsce widmo – ostatni mieszkaniec opuścił osadę w 2005 roku, a jedynym niemym świadkiem dawnej świetności jest niewielki, zarośnięty bzami wzgórek. To właśnie tam, kilkanaście kilometrów od Zielonki, znajduje się zapomniany cmentarz ewangelicki.

Wyspa pamięci wśród pól

Nekropolia o wymiarach 10 na 15 metrów wygląda dziś jak zielona wyspa na morzu uprawnych pól. Przez lata coroczne oborywanie ziemi sprawiło, że cmentarz znajduje się obecnie metr powyżej poziomu gruntu. Nad siedmioma bezimiennymi nagrobkami góruje samotna brzoza, a resztki siatkowego ogrodzenia wyznaczają granice miejsca, które niegdyś było ważne dla lokalnej społeczności.

Historia rodziny Krenz

Najważniejszą postacią związaną z tym miejscem był gospodarz Krenz. Przed II wojną światową władał on 500 morgami ziemi, posiadał okazały dom i nowoczesną, jak na tamte czasy, elektrownię wiatrową. Jego losy to gotowy scenariusz na film:

• Wielokulturowość: Po śmierci pierwszej żony Krenz ożenił się z Polką, co pokazuje skomplikowane relacje narodowościowe na tych terenach.

• Wojenne dramaty: W 1944 roku na jego polu, zwanym „Krenza Górą”, rozbił się niemiecki samolot z lotniska w Bednarach.

• Tragiczny koniec: Krenz brał udział w obronie poznańskiej Cytadeli w 1945 roku, a zginął podczas ucieczki na Zachód w Kostrzynie nad Odrą.

Dlaczego warto tu zajrzeć?

Skorzęcin to miejsce, które uczy nas, jak krucha jest ludzka cywilizacja. Dziś po potężnym gospodarstwie zostały tylko fundamenty, a po rodzinie Krenz – puste mogiły. Odwiedzając to miejsce podczas wycieczki rowerowej po Puszczy Zielonka, warto zatrzymać się na chwilę przy samotnej brzozie. To rzadka okazja, by niemal dotknąć historii, która dosłownie znika na naszych oczach.

Dla mieszkańców naszych okolic to przypomnienie o bogatej, choć trudnej przeszłości sąsiednich wsi, które dziś powracają w objęcia lasu.